เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2568 ประเทศไทยเปลี่ยนบัตรขาเข้า ตม.6 แบบกระดาษเป็นบัตรขาเข้าดิจิทัลของประเทศไทย (TDAC) ปัจจุบันนักท่องเที่ยวต่างชาติส่งข้อมูลการเดินทางและที่พักทางออนไลน์ก่อนเดินทางถึง ข้อมูลของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองจึงเริ่มต้นในรูปแบบข้อมูลที่มีโครงสร้างตั้งแต่แรก
หน้าที่ฝั่งสถานที่พักไม่ได้เปลี่ยนแปลง โรงแรมและผู้ให้ที่พักรายอื่นยังต้องแจ้งสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองเมื่อมีชาวต่างชาติเข้าพัก ผ่านกระบวนการ ตม.30 ภายใน 24 ชั่วโมงนับจากเวลาที่เข้าพัก ในโรงแรมส่วนใหญ่ นั่นยังหมายถึงสำเนาหนังสือเดินทาง สเปรดชีต หรือแบบฟอร์มบนพอร์ทัลที่พนักงานกะกลางคืนพิมพ์เข้าไปเอง
ช่องว่างอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ
ผลที่ได้คือความไม่สมดุลที่แปลกประหลาด ด่านตรวจคนเข้าเมืองได้รับข้อมูลที่สะอาดและผ่านการตรวจสอบแล้วตั้งแต่ก่อนแขกขึ้นเครื่อง ขณะที่โรงแรมได้รับหนังสือเดินทางข้ามเคาน์เตอร์แล้วพิมพ์ข้อมูลซ้ำ ทุกช่องที่พิมพ์ซ้ำคือโอกาสที่จะสะกดชื่อผิด พลาดกำหนดเวลาเพราะความต่างของเขตเวลา หรือแจ้งข้อมูลของแขกที่เช็กเอาต์ไปแล้ว
ทางแก้ไม่ใช่แบบฟอร์มที่ดีกว่า แต่คือการทำให้การเข้าพักสร้างบันทึกขึ้นเอง
- ยืนยันเอกสารและตัวบุคคลไปพร้อมกัน ณ ขณะเช็กอิน เพื่อให้ตัวตนในบันทึกตรงกับตัวตนที่ประตู
- บันทึกการตัดสินใจเพียงครั้งเดียว พร้อมหลักฐานประกอบ ได้แก่ ผลการอ่านเอกสาร ผลการตรวจความมีชีวิต ผลการเปรียบเทียบใบหน้า และเจ้าหน้าที่ผู้อนุมัติกรณียกเว้น
- จัดเตรียมการแจ้งจากบันทึกนั้น ไม่ใช่จากสำเนา เพื่อให้รายงานต่อสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองกับแฟ้มข้อมูลแขกของโรงแรมไม่คลาดเคลื่อนจากกัน
นี่คือลำดับขั้นที่ ENTRIX ใช้งานอยู่ที่โรงแรมของ RoomQuest ในประเทศไทย ซึ่งการเช็กอินแต่ละครั้งจะจัดเตรียมข้อมูลแจ้งที่พักของแขกจากบันทึกที่ผ่านการยืนยันแล้ว
เหตุใดเรื่องนี้จึงสำคัญเกินกว่าประเทศไทย
ระบบลงทะเบียนขาเข้าแบบดิจิทัลกำลังแพร่หลาย และแต่ละระบบย้ายข้อมูลที่ผ่านการยืนยันไปไว้ที่ด่านมากขึ้น โรงแรมที่ยังพิมพ์ข้อมูลหนังสือเดินทางซ้ำจะต้องแบกรับอัตราความผิดพลาดที่ภาครัฐได้ขจัดออกจากฝั่งของตนไปแล้ว ส่วนโรงแรมที่ยืนยันตัวตนครั้งเดียวเมื่อแขกมาถึงและยื่นแจ้งจากบันทึกนั้นจะไม่ต้องแบกรับ
